U niewielu osób samo-aktualizacja jest względnie osiągniętym „stanem rzeczy". U większości ludzi jest to raczej nadzieja, pragnienie, pęd, „coś", czego się chce, ale czego się jeszcze nie osiągnęło; coś, co klinicznie wyraża się jako pęd do zdrowia, integracji, wzrostu itd. Testy projekcyjne też potrafią wykryć te dążenia jako raczej potencjalności niż jawne zachowania, podobnie jak promienie rentgenowskie mogą wykryć patologię w jej stanie początkowym, zanim pojawi się na zewnątrz organizmu. Dla nas znaczy to, że dla psychologa to, czym jednostka jest, i to, czym może być, istnieje równocześnie, co znosi dychotomię między Bytem a Stawaniem się. Potencjalności nie tylko będą czy mogą być; one także s ą. Wartości samo-aktualizacji jako cele istnieją i są realne, nawet jeśli nie zostały jeszcze zrealizowane. Istota ludzka jest jednocześnie taka, jaka jest, i taka, jaką pragnie być. 158 Sama natura człowieka nadaje mu pęd ku coraz, pełniejszemu Bytowi, coraz doskonalszej aktualizacji swego człowieczeństwa w dokładnie tym samym naturalistycznym, naukowym sensie, w jakim o żołędziu można powiedzieć, że „prze do" stania się dębem, albo w jakim można zaobserwować, że tygrys „dąży do" bycia tygrysim, a koń końskim.