Grupa myślicieli, którzy pracują nad samo-aktualizacją, nad jaźnią, nad autentycznym człowieczeństwem itd. ustaliła raczej niezbicie, iż człowiek ma tendencję do samo-urzeczywistnienia. Przez implikację jest upominany, żeby był wierny własnej naturze, żeby ufał sobie, żeby był autentyczny, spontaniczny, szczery w wyrazie, żeby szukał źródeł swych działań w głębi własnej wewnętrznej natury. Lecz oczywiście jest to rada idealna. Ci myśliciele nie przestrzegają wyraźnie, że większość dorosłych nie wie, jak być autentycznym i że chcąc „wyrazić samych siebie" mogą sprowadzić katastrofą nie tylko na siebie, ale i na innych. Jaką musimy znaleźć odpowiedź dla gwałciciela albo sadysty, który pyta: „Dlaczego ja także nie powinienem zawierzyć sobie i wyrazić samego siebie?" Ci myśliciele jako grupa są pod wielu względami niedbali. Założyli nie precyzując jasno, że jeśli możesz zachować się autentycznie, to zachowasz się dobrze, że jeśli emitujesz działanie ze swojego wnętrza, to będzie to zachowanie dobre i słuszne. Bardzo wyraźnie zakłada się, że ów wewnętrzny rdzeń, to prawdziwe ja, jest dobre, godne zaufania, etyczne. To stwierdzenie wyraźnie odbiega od twierdzenia, że człowiek sam się aktualizuje, i powinno być osobno udowodnione (co, jak sądzę, nastąpi).